صبح یک روز زمستانی است و چند سالی بیشتر از آن زمانی که دکتر، دستیابی کشور را به انرژی هسته ای اعلام کرد نمی گذرد. مشتی رجب چشمانش را باز می کند و به ساعت اتمی روی دیوار که همسایه اش از تهران برایش سوغاتی آورده می اندازد. ساعت دقیقا هفت صبح است و عقربه نانو ثانیه شمار ساعت هم روی صفر ایستاده. از رخت خواب خارج می شود و آبی به دست و صورتش می زند. کتری آب جوش را که روی اجاق می گذارد احساس دل تنگی می کند. آخر مش رجب تنهاست. یکی از پسر های مش رجب وقتی کوچک بود در اثر یک بیماری ساده فوت کرد. البته آن برای زمانی بود که پزشکی هسته ای هنوز اینقدر پیشرفت نکرده بود. پسر دیگرش هم در دانشگاه شریف کارشناسی ارشد مهندسی استخراج معدن گرایش اورانیوم می خواند و دخترش هم به شهر رفته و در رشته سانتریفیوژ دانشگاه آزاد مشغول تحصیل است، هنوز ده مش رجب دانشگاه آزاد ندارد چون خیلی دور افتاده و کوچک است ولی قرار است که آنجا هم دانشگاه آزاد درست کنند. همسر مش رجب چند ماه پیش در اثر بی احتیاطی و نشت گاز UF6 از اجاق گاز جان خود را از دست داد. برای همین هم مش رجب یکی دو باری برای تجدید فراش اقدام کرده ولی عروس خانم گفته باید حداقل 114 کیلو اورانیوم غنی شده با غنای حداکثر 3.5 درصد مهرش کند. ولی این مقدار اورانیوم خیلی زیاد است و مش رجب حتی تا آخر عمرش هم نمی تواند اینقدر اورانیوم تهیه کند. کتری دیگر جوش آمده و مش رجب آب جوش را توی لیوان می ریزد. مش رجب بیماری قلبی دارد. به همین جهت پزشکان به او توصیه کرده اند چای نخورد. به جای آن آب جوش سنگین مصرف کند. مش رجب همیشه صبح ها کنار بخاری روی صندلی می نشیند و آب جوش سنگین با کیک زرد می خورد. آن روز صبح از پنجره بیرون را که نگاه می کند، کارگران را می بیند که دارند زمین را می کنند. تا چند روز دیگر لوله کشی انرژی هسته ای به خانه او هم می رسد و او هم از انرژی رایگان بهره مند می شود. ساعت هفت و سی و یک دقیقه و صد و دوازده نانو ثانیه است که مش رجب سفره غذایش را بر می دارد و بیرون میزند. مش رجب یک بیست لیتری خالی هم دارد که دیگر به دردش نمی خورد و آنرا به دیوار خانه اش آویزان کرده تا آن روزهایی را که مجبور بود گازوییل توی تراکتورش بریزد را هیچ وقت از یاد نبرد. در آن روز سرد با یک نیمچه استارت تراکتور روشن می شود. این تراکتورهای جدید نه دود می کنند، نه سر و صدا دارند. قدرتشان هم حداقل هزار برابر تراکتور های قدیمی هست. مش رجب هر روز تا ساعت چهار و پنج بعد از ظهر یکسره کار می کند. او عقیده دارد کشاورزی هسته ای اصلا آدم را خسته نمی کند. سه نانو ثانیه مانده به ساعت پنج که مش رجب کار را تعطیل می کند. چند وقتی است که انرژی هسته ای در بازار های جهانی خیلی گران شده و برای همین هم درآمد خوبی نصیب کشور شده. مش رجب سفره اش را که باز می کند دقیقا حس می کند که پول اورانیوم غنی شده سر سفره اش هست ولی بعد می بیند سفره اش یک چیزی کم دارد و آن هم حق مسلم او یعنی ماست است.

نوشته شده توسط کاوه مهاجری در دوشنبه 28 فروردین1385

لينك ثابت