روز چهارشنبه دوم مرداد ماه 1387مراسمی در دفتر حزب جبهه مشارکت تهران با عنوان "چرا خاتمی؟"برگزار شد و دوستی  به عنوان عضو شاخه جوانان(نایب رییس)جبهه مشارکت منطقه کرج(و البته عضو شورای حوزه کرج)و به عنوان موافق حضور سید محمد خاتمی در انتخابات ریاست جمهوری دهم پشت تریبون رفت و متنی را در دفاع از حضور وی خواند:

متن اصلی خوانده شده در جلسه "چرا خاتمی":

دره های مه گرفته و هوس گم شدن؛

این سرنوشت مردانی است که قدشان از دیوار های شهر بلندتر است.

بیش از هزار دلیل منطقی برای آمدن خاتمی می توان گفت،همانگونه که هزار دلیل برای نیامدنش.اما به نظر من کار اصلاح نظام از منطق و استدلال گذشته است.آن زمان که اصلاح طلبی از درون خود باید خود را نجات می داد آنچنان غرق در قدرت و بی اخلاقی شد که شعار عبور از خاتمی را مطرح کرد و باعث شد "شور 76"به "یاس 84" تبدیل شود.به همین دلیل ردیف کردن مجموعه ای از استدلال ها برای آمدن یا نیامدن خاتمی برای نجات و اصلاح نظام از بیخ و بن مغلطه است و سفسطه.من بدون دلایل عقلی و منطقی در این نوشتار که به مناسبت دهمین سالگرد دوم خرداد نوشته بودم تنها به قلبم رجوع کردم درست مانند دوم خرداد 76.زیرا امروز از نظر عقلانی هیچ راه نجاتی برای "اصلاح ساختاری و نهادینه شده نظام" وجود ندارد و به نظر نمی رسد این نظام دیگر تن به اصلاح مسالمت آمیز خویش بدهد یا حداقل تا کنون چنین عقلانیتی در راس آن ندیده ام.گذشته از آن اصلاح طلبان ثابت کرده اند که نه درون قدرت و نه بیرون از آن چندان تمایلی به ایجاد "ائتلاف فراگیر" ندارند و از هم اکنون معلوم است که پایان و انجام طرحهایی از قبیل "دولت وحدت ملی"و"کنگره بزرگ اصلاح طلبان"چه خواهد شد.زیرا در این مدت مشخص شده است که در نظامی که تن به اصلاح ساختاری خود در هیچ شرایطی نمی دهد وجود یک سیاستمدار با کیاست در راس قوه مجریه هیچ توفیری با حضور یک دیکتاتور بی عقل ندارد(از نوع کوتوله های سیاسی).به جای اصلاح نظام بهتر است به فکر اصلاح جامعه باشیم و فرهنگ اجتماعی را ارتقا دهیم.هرچند که می دانم این نظام و ملت(شاید هم امت)برای حضور فردی مثل خاتمی بسیار کوچک است و جامعه و نظام هنوز به ظرفیت حضور او نرسیده است،اما راهی دیگر کجاست؟

او به جای کیاست و سیاست صداقت دارد،مخالفش را تحمل می کند،حتی به او امتیازی ویژه می دهد.پس من هنوز هم برای ورودش فرش قرمز پهن می کنم و هرگز به کسی جز او نمی اندیشم.برای من ذات خاتمی و پیشینه اش بهترین شعار اوست.نظام و جامعه ما نیازمند خاتمی هستیم،شاید این را ندانیم و هرگز نفهمیم.

دره های مه گرفته و هوس گم شدن؛

این سرنوشت مردانی است که قدشان از دیوار های شهر بلندتر است.

 هوای روی تو دارم نمی گذارندم

مگر به کوی تو این ابرها ببارندم

مرا که مست توام این خمار خواهد کشت

نگاه کن که به دست که می سپارندم

مگر در این شب دیر انتظار عاشق کش

به وعده های وصال تو زنده دارندم

غمم نمی خورد ایام و جای رنجش نیست

هزار شکر که بی غم نمی گذارندم

سری به سینه فرو برده ام مگر روزی

چو گنج گمشده زین کنج غم بر آرندم

چه باک اگر به دل بی غمان نبردم راه

غم شکسته دلانم که می گسارندم

من آن ستاره شب زنده دار امیدم

که عاشقان تو تا روز می شمارندم

چه جای خواب که هر شب محصلان فراق

خیال روی تو بر دیده می گمارندم

هنوز دست نشسته است غم زخون دلم

چه نقش ها که ازاین دست می نگارندم

کدام مست ، می از خون سایه خواهد کرد

که همچو خوشه انگور می فشارندم                         (ه.ا.سایه)

امروز دهمین سالگرد جنبش مردمی دوم خرداد است.دوم خردادی که همه آنرا در یک نکته مشترک قبول دارند و آن نکته میزان مشارکت "حقیقی" و "واقعی" بسیار بالای مردمی پس از انقلاب است.نکته ای که تا امروز بسیاری از کارشناسان سیاسی و اجتماعی به تحلیل و توجیه آن از زوایای مختلف پرداخته اند.اما قصد من از نگارش این مطلب نه نگاهی کارشناسی از بیرون است و نقدی از درون.من به عنوان کسی که در زمان انتخابات دوم خرداد76 یک جوان بیست ساله بودم و از نسلی بودم که در انقلاب 57 نقشی نداشتم،می خواهم نگاه و خواسته های خودم را از این انتخابات و منتخب آن یعنی آقای سید محمد خاتمی دوباره بیان کنم.

من و کسانی که مثل من می زیستند (در آن زمان در خانواده ای متوسط و تقریبا تحصیل کرده زندگی می کردم)علاوه بر دغدغه های معیشتی دغدغه های فرهنگی و اجتماعی فراوانی هم داشتیم.چرا که بیش از آنکه در خانواده مان نان باشد کتاب بود.به جای میوه و شیرینی در خانه مان مجله و روزنامه می دیدیم.چه بسیار روزهایی که من بدون صبحانه به مدرسه میرفتم ، چرا که در خانه مان چای خشک هم گیر نمی آمد.اما عصر همان روز پدرم با بغلی از کتاب به خانه می آمد و ما به فکر صبحانه فردا بودیم.آری،اینگونه شد که من با کتاب و روزنامه و مجله خو گرفتم و بدون آنها زندگی برایم چیزی کم داشت.من کم کم بزرگتر می شدم و دیگر این خودم بودم که انتخاب می کردم چه بخوانم و چه نخوانم.یادم می آید که آن زمان مجلات آدینه و گردون و دنیای سخن و... در خانه ما پر بود.روزنامه سلام و اطلاعات هم هر روز پای در خانه ما می نهاد.

اما اینها میل من به دانستن بیشتر را ارضا نمیکرد.فضای فرهنگی و امنیتی جامعه هم اجازه ظهور چیزی بیش از این را نمی داد.اما میشد از لا به لای پیام دانشجو خیلی چیزهای دیگر را هم دانست.

بگذریم،کم کم به زمان انتخابات نزدیک می شدیم،وجنب و جوشهایی برای حضور یا عدم حضور کاندیداها شکل گرفته بود.در آن فضا مردی به میدان آمد که حرفهای فرهنگی میزد زیرا خودش هم بیش ازآنکه سیاستمدار باشد مرد فرهنگ بود.

اما اینکه چرا من رای دادم و او را انتخاب کردم وبه او رای دادم این بود که او حرفهایی میزد از آنگونه که من همیشه دلم میخواست از زبان یک سیاستمدار بشنوم.او بدون شک از معدود سیاستمدارانی است که به سختی دروغ می گوید،به راحتی در باره صلح و آشتی (حتی با مخالف و آنهم در زمان قدرت)سخن می گوید، به زیبایی شعر می خواند،با کتاب و کتاب خواندن غریبه نیست،اهل تساهل و تسامح است،مخالفانش را به راحتی و از روی میل و رغبت سرکوب نمی کند،و به معنای واقعی کلمه انسانی اهل فرهنگ است.من دلم می خواست با ورود او جامعه مایوس و نا امید دوباره امیدوار شود،مردم عادی هم کتاب و روزنامه و مجله بخوانند،در کنار غذای جسم به غذای روحشان هم بیاندیشند،بیاموزند که باید یکدیگر را تحمل کنند و بتوانند حرف همدیگر را بفهمند،به عقاید هم احترام بگذارند،همه چیز را به دست تقدیر و ... نسپارند،خودشان برای آینده شان تصمیم بگیرند،و بخواهند که بدانند،چرا که تنها با دانستن میتوان به تغییر و اصلاح کژی ها و کاستی ها دست زد.

او از جامعه مدنی گفته بود که در آن همه با هم در مقابل قانون برابرند و کسی برتر از قانون نیست.(هرچند که هنوز هم از بعضی از بعضی دیگر برابرترند!)من از او میخواستم که به آزادی انسان احترام گذارد.برای انسان از آن رو که انسان است ارزش و احترام قایل شود.من از او می خواستم که کسی را برای اندیشه اش محبوس نکند.آری این همه آن چیزی بود که من و هم نسلانم از او می خواستیم.کرامت انسانی،گمگشته سالیان درازمان بود که با حضور او در پی اش بودیم.

برای همه این خواسته ها و خواهش هاست که هنوز هم او را دوست دارم.،که هنوز حضورش در وجودم گرما می آفریند.زیرا باور دارم که هنوز هم اوست که در راه این هدف تلاش می کند،اما تلخی اینجاست که او بسیار تنهاست و راه بسیار سخت.اما من هنوز امیدوارم،امیدوارتر از گذشته،حتی امیدوار تر از دوم خرداد یکهزاروسیصدو هفتادوشش.

به یاد بیاور

که تو را با باران سرودیم

با عشق،قلب آرمانهای خود خواندیم

با سرسپردگی همراهیت کردیم

و با تشنگی همراهت شدیم

تا سوی مرز دریاها

تو را باران سروده بودیم

تا بشکافی ابرهارا

تا سیراب کنی خاک خشک حسرت خورده ی آبی را

کاش به یاد می آوردی

آن لحظه را،که اشک ریختی،

از برای دردها.

کاش آن لحظه،که می گفتی هر آنچه داری

در طبق اخلاص می گذاری

صداقت در تو بود

کاش،

واژگان سحر آمیز خویش را از یاد نبرده بودی.

کاش نسل مرا تا بلندای عدالت همراه می شدی.

افسوس...!               

نوشته شده توسط سحر گلکار در چهارشنبه 6 شهریور1387

لينك ثابت