مدیران هشتادی

» .

منوي كاربري

موسیقی

لينك دوستان

لينكدوني

آخرین مطالب

منوي اصلي

نويسندگان

موضوعات

آرشيو ماهانه

آمار

( آزاد )

احمدک ( آزاد )

مرسی از دوست خوبم ماه نسا صباغیان که این مطلب رو برام فرستاد. حیفم اومد شما نخونید.

معلم چو آمد، به ناگه کلاس، چو شهری فرو خفته خاموش شد.
سخنهای ناگفته در مغزها، به لب نارسیده فراموش شد.
معلم زکار مداوم، مدام، غضبناک و فرسوده و خسته بود.
جوان بود ودر عنفوان شباب، جوانی از او رخت بربسته بود.
سکوت کلاس غم آلود را، صدای درشت معلم شکست:
بیا احمدک! درس دیروز را، بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت.
ز جا احمدک جست و بند دلش، بدین بی خبر بانگ ناگه شکست .
چرا؟
احمدک درس ناخوانده بود، بجز آنچه دیروز، آنی شنفت.
عرق چون شتابان سرشک یتیم، خطوط خجالت به رویش نگاشت،
لباس پر از وصله و ژ نده اش، بروی تن لاغرش لرزه داشت!
زبانش به لکنت بیفتاد وگفت :

بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار
تو کز ....توکز ...

وای یادش نبود-جهان پیش چشمش سیه پوش شد.
نگاهی به سنگینی از روی شرم، به پایین بیافکند وخاموش شد.
چرا احمد کودن وبی شعور، نخواندی چنین درس آسان، بگو: مگر چیست فرق تو با دیگران ؟...
خدایا! چه می گوید آموزگار ؟!!
نمی داند آیا که در این میان، بود فرق ما بین دار و ندار.
چه گوید؟ بگوید حقایق بلند، به شرحی که از چشم خود بیم داشت:!
که آنها به دامان مادر خوش اند و من بی وجودش نهم سر به خاک،
کنم با پدر پینه دوزی وکار، ببین دست پر پینه ام شاهد است!
سخنهای اورا معلم برید - هنوزاو سخنهای بسیار داشت-
به من چه که مادر زکف داده ای!
به من چه که دستت پر از پینه است !
دود یک نفر پیش ناظم که او، بهمراه خود یک فلک آورد!
نماید پراز پینه پا های او ، به چوبی که بهر کتک آورد!
احمد آزرده و ریش شد چو او این سخن از معلم شنید.
ز چشمان او کور سویی جهید، بیاد آمد ش شعر سعدی چه گفت
...ببین یادم آمد کمی صبر کن - تحمل خد ارا تحمل دمی!
تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی

خسرو گلسرخی

نوشته شده توسط لیلا صدر در جمعه 1 خرداد1388

لينك ثابت

تظاهرات منچستري ( )

همیشه وقتی خبر تظاهرات کشورهای دیگر بر علیه آمریکا را در تلویزیون می شنیدم، چندان باورم نمی شد، ولی دیروز با آمدن گوردون براون به منچستر اتفاقی افتادکه این روز را به یکی از خاطرات جالب من در اینجا تبدیل کرد. چند روز پیش وقتی داشتم در مرکز شهر راه می رفتم ، دیدم که تعدادی از جوانان انگلیسی جمع شده و پشت بلندگو به بوش بد و بیراه می گویند و از ایران ،عراق و افغانستان حرف می زنند. نزدیک شدم. یکی از آنهااز من پرسید که آیا با این سه کشور آشنایی دارم یا نه ؟ نمی دانم واقعا نفهمید که من ایرانی هستم یا خودش را به آن راه زد.خلاصه اعلامیه ی دعوت از مردم برای شرکت در تظاهرات را به من داد . دیروز من به همراه چند تن دیگر ازدانشجویان همیشه در صحنه ی ایرانی به محل مقرر رفتیم . باورم نمی شد.جمعیت زیادی ازمردم انگلیسی - در تمام سنین - جمع شده بودند و در حالی که بوش را اولین تروریست جهان می خواندند ، خواهان تخلیه نیروهای آمریکایی از خاک عراق و افغانستان بودند واز بوش می خواستند که دست از سر ایران بردارد. نکته جالب ديگر، پلیس انگلستان بودکه تمام منطقه را احاطه کرده بود تا کسی مزاحم تظاهرات کنندگان نشود و برنامه کاملامنظم انجام شود. در اینجا بود که من معنی کامل آزادی عقیده و بیان را فهمیدم. براتون یک عکس از تظاهرات گذاشته ام،اگر خوب دقت کنید شعارهایی به طرفداری از ایران را می بینید. در آخر هم از دانشجویان همیشه در صحنه ایرانی عکسی گذاشته ام تادانشگاه تهرانی بودنم را ثابت کنم.

نوشته شده توسط لیلا صدر در دوشنبه 1 مهر1387

لينك ثابت

به کجا چنین شتابان؟؟!! ( )

نشريه آمارهای اقتصادی ايران وابسته به بانک مرکزی ايران گزارش داده که شمار افراد زير خط فقر در اين کشور به حدود 14 ميليون نفر رسيده است.

اگر يک خانواده چهار نفره در ماه کمتر از 400 هزار تومان درآمد داشته باشند زير خط فقر قرار می گيرد .

http://www.bbc.co.uk/persian/business/story/2008/08/080804_ka-poverty.shtml

راستی به نظر شما به کجا می رویم چنین شتابان؟؟!!

نوشته شده توسط لیلا صدر در چهارشنبه 16 مرداد1387

لينك ثابت

جلسه ی دفاعیه ( )

توجه توجه

قابل توجه دوستان شکست خورده و شکست نخورده در عشق:

بدین وسیله به صورت رسمی از کلیه دوستان مشتاق به تشکیل خانواده و تکمیل نیمه ی دیگر دین دعوت می شود که در جلسه ی مشاوره ای که با عنوان " تصمیم گیری چند معیاره در انتخاب همسر" توسط خانم دکتر آزاده دباغی (فوق تخصص آسیب شناسی ازدواج و دارای بورد تخصصی حفظ کیان خانواده) مورخ ۳۰/۱۱/۸۶ در محل دانشکده صنایع (امیراباد)کلاس چهار ساعت ۱۹:۳۰ برگزار میگردد حضور به هم رسانید.

لطفا تجربیات موفق و ناموفق خود را به عنوان مطالعه ی موردی و به منظور کنترل صحت عملکرد معیار ها و گسترش آنها در اختیار خانم دکتر قرار دهید.

نوشته شده توسط لیلا صدر در سه شنبه 30 بهمن1386

لينك ثابت

تشكر ( )

تله موش ( آزاد )

موش ازشكاف ديوار سرك كشيد تا ببيند اين همه سروصدا براي چيست . مرد مزرعه دار تازه از شهر رسيده بود و بسته اي با خود آورده بود و زنش با خوشحالي مشغول باز كردن بسته بود .

موش لب هايش را ليسيد و با خود گفت :« كاش يك غذاي حسابي باشد .»

اما همين كه بسته را باز كردند ، از ترس تمام بدنش به لرزه افتاد ؛ چون صاحب مزرعه يك تله موش خريده بود .

موش با سرعت به مزرعه برگشت تا اين خبر جديد را به همه ي حيوانات بدهد . او به هركسي كه مي رسيد ، مي گفت :« توي مزرعه يك تله موش آورده اند، صاحب مزرعه يك تله موش خريده است . . . »

مرغ با شنيدن اين خبر بال هايش را تكان داد و گفت : « آقاي موش ، برايت متأسفم . از اين به بعد خيلي بايد مواظب خودت باشي ، به هر حال من كاري به تله موش ندارم ، تله موش هم ربطي به من ندارد .»

ميش وقتي خبر تله موش را شنيد ، صداي بلند سرداد و گفت : «آقاي موش من فقط مي توانم دعايت كنم كه توي تله نيفتي ، چون خودت خوب مي داني كه تله موش به من ربطي ندارد. مطمئن باش كه دعاي من پشت و پناه تو خواهد بود .»

موش كه از حيوانات مزرعه انتظار همدردي داشت ، به سراغ گاو رفت . اما گاو هم با شنيدن خبر ، سري تكان داد و گفت : « من كه تا حالا نديده ام يك گاوي توي تله موش بيفتد.!» او اين را گفت و زير لب خنده اي كرد ودوباره مشغول چريد شد.

سرانجام ، موش نااميد از همه جا به سوراخ خودش برگشت و در اين فكر بود كه اگر روزي در تله موش بيفتد ، چه مي شود؟

در نيمه هاي همان شب ، صداي شديد به هم خوردن چيزي در خانه پيچيد . زن مزرعه دار بلافاصله بلند شد و به سوي انباري رفت تا موش را كه در تله افتاده بود ، ببيند .

او در تاريكي متوجه نشد كه آنچه در تله موش تقلا مي كرده ، موش نبود ، بلكه يك مار خطرناكي بود كه دمش در تله گير كرده بود . همين كه زن به تله موش نزديك شد ، مار پايش را نيش زد و صداي جيغ و فريادش به هوا بلند شد. صاحب مزرعه با شنيدن صداي جيغ از خواب پريد و به طرف صدا رفت ، وقتي زنش را در اين حال ديد او را فوراً به بيمارستان رساند. بعد از چند روز ، حال وي بهتر شد. اما روزي كه به خانه برگشت ، هنوز تب داشت . زن همسايه كه به عيادت بيمار آمده بود ، گفت :« براي تقويت بيمار و قطع شدن تب او هيچ غذايي مثل سوپ مرغ نيست .»

مرد مزرعه دار كه زنش را خيلي دوست داشت فوراً به سراغ مرغ رفت و ساعتي بعد بوي خوش سوپ مرغ در خانه پيچيد.

اما هرچه صبر كردند ، تب بيمار قطع نشد. بستگان او شب و روز به خانه آن ها رفت و آمد مي كردند تا جوياي سلامتي او شوند. براي همين مرد مزرعه دار مجبور شد ، ميش را هم قرباني كند تا باگوشت آن براي ميهمانان عزيزش غذا بپزد .

روزها مي گذشت و حال زن مزرعه دار هر روز بدتر مي شد . تا اين كه يك روز صبح ، در حالي كه از درد به خود مي پيچيد ، از دنيا رفت و خبر مردن او خيلي زود در روستا پيچيد. افراد زيادي در مراسم خاك سپاري او شركت كردند. بنابراين ، مرد مزرعه دار مجبور شد ، از گاوش هم بگذرد و غذاي مفصلي براي ميهمانان دور و نزديك تدارك ببيند .

حالا ، موش به تنهايي در مزرعه مي گرديد و به حيوانات زبان بسته اي فكر مي كرد كه كاري به كار تله موش نداشتند!

نوشته شده توسط لیلا صدر در دوشنبه 27 فروردین1386

لينك ثابت

ديدار ( خاطرات )

بچه ها تا حالا آرشه ،لور ، وارون ، چيكًو ،بادمجان 2-3 سانتي و نان محلي و .... را يكجا ديدين ؟ ما ديروز دو نفري بار سفر بستيم تا علاوه بر موارد فوق الذكر يه چيز ديگه اي رو هم ببينيم،همكلاسي و دوست خوبمون : ماه نسا صباغيان . بنده خدا دو ساله كه ماهارو دعوت مي كنه ولي ما بي معرفتا اينقدر هفته ديگه هفته ديگه كرديم كه داشتيم نااميدش مي كرديم .ولي بالاخره پريروز بعداز ظهر به شهر خوش آب و هواي سنگسر* وارد شديم . البته دو شب و يكروزي كه اينجا بوديم براي درك همه ديدني ها و خوردني هاي اين شهر كافي نيست (فقط خوردن 27 نوع لبنيات فرد اعلا دو برابر اين وقت ميگيره!!) ولي براي ما تهرانيا اينهمه اكسيژن خالص و آب و هواي خنك يك surprise بود . جاي همه تون خالي .... [*سنگسر شهري ييلاقي در 10 -12 كيلومتري شمال سمنان است.‍] ليلا صدر - آزاده دباغي

نوشته شده توسط لیلا صدر در جمعه 10 شهریور1385

لينك ثابت

چشمان پدر ( آزاد )

اين داستان درباره ي پسر بچه لاغر اندامي است كه عاشق فوتبال بود.در تمام تمرين ها او سنگ تمام ميگذاشت. اما چون جثه اش نصف ساير بچه هاي تيم بود تلاش هايش به جايي نمي رسيد. در تمام بازي ها ورزشكار اميدوار ما روي نيمكت كنار زمين مي نشست اما اصلا پيش نمي امد كه در مسابقه اي بازي كند.

اين پسر بچه با پدرش تنها زندگي مي كرد و رابطه ي خاصي بين آن دو وجود داشت .گرچه پسر بچه هميشه هنگام بازي روي نيمكت كنار زمين مي نشست اما پدرش هميشه در بين تماشاچيان بود وبه تشويق او مي پرداخت.

اين پسر در هنگام ورود به دبيرستان هم لاغر ترين دانش اموز كلاس بود . اما پدرش باز هم او را تشويق مي كرد كه به تمريناتش ادامه دهد .گرچه به او مي گفت كه اگر دوست ندارد مجبور نيست اين كار را انجام دهد.

اما پسر كه عاشق فوتبال بود تصميم داشت آن را ادامه دهد. او در تمام تمرين ها حداكثر تلاشش را مي كرد به اين اميد كه وقتي بزرگتر شد بتواند در مسابقات شركت كند. در مدت چهار سال دبيرستان او در تمام تمرين ها شركت مي كرد. اما همچنان يك نيمكت نشين باقي ماند. پدر وفادارش هميشه در ميان تماشاچيان بود و همواره او را تشويق ميكرد.

پس از ورود به دانشگاه پسر جوان باز هم تصميم داشت فوتبال را ادامه دهد و مربي هم با تصميم او موافقت كرد. زيرا او هميشه با تمام وجود در تمرين ها شركت ميكرد و علاوه بر ان به ساير بازيكنان هم روحيه مي داد .اين پسر در مدت چهار سال دانشگاه هم در تمامي تمرين ها شركت كرد اما هرگز در هيچ مسابقه اي بازي نكرد.

در يكي از روز ها ي آخرمسابقه هاي فصلي فوتبال زماني كه پسر براي آخرين مسابقه به به محل تمرين رفت مربي با يك تلگرام پيش او امد. پسر جوان تلگرام را خواند. سكوت او درحالي كه سعي مي كرد آرام باشد زير لب گفت: " پدرم امروز صبح فوت كرده است اشكالي ندارد امروز در تمرين شركت نكنم؟". مربي دستانش را با مهرباني روي شانه ها ي پسر گذاشت و گفت:" پسرم! اين هفته استراحت كن. حتي براي اخرين بازي در روز شنبه هم لازم نيست بيايي." روز شنبه فرا رسيد پسر جوان وارد رختكن شد و وسايلش راكناري گذاشتن مربي و بازيكنان از ديدن دوست وفادارشان حيرت زده شدند. پسر جوان به مربي گفت لطفا اجازه دهيد من امروز بازي كنم فقط همين يك روز. مربي وانمود كرد كه حرف هاي او را نشنيده است. امكان نداشت او بگذارد ضعيف ترين بازيكن تيمش در مهم ترين بازي شركت كند. اما پسر جوان اصرار ميكرد. مربي در نهايت دلش به حال او سوخت و گفت:" باشد ميتواني بازي كني".

مربي وبازيكنان وتماشاچيان نمي توانستند انچه را مي ديدند باوركنند. اين پسر كه پيش از آن در مسابقه اي بازي نكرده بود تمام حركاتش بجا و مناسب بود .تيم مقابل به هيچ ترتيبي نميتوانست او را متوقف سازد. او ميدويد پاس مي داد و خوب دفاع مي كرد در دقايق پاياني بازي او پاسي داد كه منجر به برد تيم شد...... بازيكنان او را روي دستهايشان بالا بردند و تماشاچيان به تشويق او پرداختند. اخر كار وقتي تماشاچيان ورزشگاه را ترك كردند مربي ديد كه پسر جوان تنها در گوشه اي نشسته است .مربي گفت: "پسرم! نمي توانم باور كنم تو فوق العاده بودي. بگو ببينم چطور توانستي بازي كني؟"

پسر در حاليكه اشك چشمانش را پر كرده بود پاسخ داد:" ميدانيد كه پدرم فوت كرده است ايا مي دانستيد او نابينا بود". سپس لبخند كمرنگي بر لبانش نشست و گفت: " پدرم به عنوان تماشاچي در تمام مسابقه ها شركت مي كرد. اما امروز اولين روزي بود كه اومي توانست به راستي مسابقه را ببيند و من ميخواستم به او نشان دهم كه مي توانم خوب بازي كنم" .

نوشته شده توسط لیلا صدر در سه شنبه 23 خرداد1385

لينك ثابت