پيغام مدير : و سلامی دوباره بعد از آن خداحافظی زیبای جشن فارغ التحصیلی. جمع، جمع فارغ التحصیلان مدیریت و حسابداری دانشگاه تهران است و ورودی های 80. پشت در بدِ، بفرمایید تو... و چه زیبا بود آن روز آخر خداحافظی مان که هرگز فراموشمان نخواهد شد.
الملک یبقی مع الکفر ولا یبقی مع الظلم ( فرهنگی اجتماعی )
خیلی حس بدیه وقتی تو یه مسابقه شرکت میکنی که حریفت همه امکانات دستشه،کفش عالی، تمرینات مناسب حتی قواعد بازی رو هم اون تعیین کرده.بعد دست و پای تو رو بستن کفش هم پات نیست ضمن اینکه با همه این اوضاع و احوال تنها امیدت به تماشاچیها و داوره. داوری که باید سوت رو بی طرفانه بزنه اگرچه احتمال می دی که با حریفت سر و سری داره اما در ظاهر تا حدودی رعایت میکنه با وجود همه مشکلاتی که داری اول میشی و حریف رو با فاصله رد می کنی اما دم خط پایان میبینی چند نفر تو رو نگه می دارن هرچقدر داد می زنی اینا کین داور بی اعتناست و حریفت خرامان خرامان در حالی که داره آلاسکای یخی رو لیس میزنه از کنار تو که داری عرق میریزی رد میشه و یک نیشخند تلخ به تومیزنه و از طناب آخر خط ردش می کنن.تماشاچیها مات و مبهوت موندن و همه نگران و بی قرار اما...... .دیگه یه جا این مسابقه نابرابر باید تموم شه تماشاچیها همه منتظرند. توبازی که از اول تنیجه اش به نا حق معلوم هست چه باید کرد؟ عافیت طلبی کنیم؟ نه ....باید بازی رو به هم بزنیم باید اونجایی که تو زمین بازی حقت رو نمیدن باید حقت روهر جوری که هست بگیری تماشاچیها نگرانند زمین بازی که با خون دل فراهم کردن زمین بازی که اگرچه مطلوب نیست اما همین حداقل رو هم با فدا کردن عزیزانشون به دست آوردن به یکباره از دست رفته و افتاده دست یه عده های که برای اون هیچ تلاشی نکردن.باید یه کاری کرد چکار من نمیدونم اما تازه این اول راهه...................... .