مدیران هشتادی

انحطاط نمایشگاه ها

negar — Fri, 23 Jul 2010 19:19:18 GMT

بنا به رشتهی تحصیلی و موقعیت شغلی ام، معمولا توجهم به سمت نمایشگاه ها، سمینارها و کنفرانس ها جلب می شود.

زمانی که دانشجو بودم، بعضی وقت ها به همراه کیمیا و باقی دوستان به بعضی نمایشگاههای مرتبط و بعضا غیر مرتبط ولی جذاب سر می زدیم. معمولا چند ساعتی از روزمان به بازدید از غرفه ها و کنجکاوی در محصولات و خدمات ارائه شده می گذشت. بعضی از نمایشگاه هم که اینقدر بزرگ بود که با چند ساعت تمام نمی شد.

سالهای اولی که شاغل شده بودم نیز نمایشگاهها و سمینارها برای خودشان مقام مرتبه ای داشتند. شرکت در نمایشگاه نیازمند برنامه ریزی و رایزنی های بسیار بود و تقریبا میتوانستی مطمئن باشی که تعداد زیادی از مخاطبان کسب و کارت از نمایشگاه بازدید خواهند کرد .

........................................................

این روزها، هر روز بسته ها و فکس های زیادی به دست من میرسد که خبر از برگزاری فلان نمایشگاه تخصصی و فلان سمینار علمی دارد. مجریان مختلف به رقابت برای برگزاری نمایشگاهها پرداخته اند.

تعداد زیاد نمایشگاهها باعث شده است که اکثر آنها نمایش قوی ای نداشته باشند. یک تعداد غرفه ی پیشساخته ی دو در دو که با تعدادی استند و بنر تزئین شده است و نهایتا یک لپ تاپ هم در کنار غرفه دار وجود دارد.

شرکتها و سازمانها نمیدانند که آیا واقعا شرکت در نمایشگاه به نفعشان است یا نه؟ مخاطبان صنایع نمیدانند که آیا واقعا بازدید از نمایشگاهها اطلاعات دلچسبی عایدشان میکند یا نه؟

در حالی که کشورهای پیشرفته هر روز تلاششان برای برگزاری هر چه باشکوهتر نمایشگاههای مستمر و شناخته شده جهانی است، ما از اعتبار نمایشگاه هایمان کم میکنیم و به تعداد آن می افزاییم باشد که پول بیشتری نصیبمان شود

..............................................

تماسهای مکرر، ارسال بسته های اطلاعاتی، ارسال دعوتنامه به همراه اسم غلط انداز نمایشگاه و محورهای جذاب آن باعث میشود وسوسه شوم و سری به نمایشگاه مدیریت شهری الکترونیک بزنم. آن همه تبلیغ و آن عنوان دهن پر کن و آن محورهای موضوعی، همه و همه برای یک سالن از نمایشگاه بین المللی است که روی هم رفته 40 غرفه هم ندارد و تعداد بازدیدکنندگان آن به 20 تا هم نمی رسد. حداقل کاش غرفه ها سنخیتی با نمایشگاه و موضوع آن داشتند یا حداقل کاش کمی یکپارچه تر و جهتدار انتخاب شده بودند. متوجه شدم که پنل های ارسال پیامک، پارکهای علم و فناوری و یکی دو بانک خصوصی و چند شرکت نرم افزاری تمام آن چیزی است که مدیران مملکت ما اسمش را مدیریت شهری الکترونیک گذاشته اند. توقع داشتم با دیدن این نمایشگاه بفهمم که مدیران محترم شهرداریها و سازمانها و نهادهای محترم مرتبط با مدیریت شهری، چه کارهای مثبتی در این راستا انجام داده اند اما با یک سری غرفه ی در هم بر هم روبرو شدم که هیچ جهت و سازماندهی خاصی نداشت.

....................................................

تقریبا مطمئن شده ام که دیگر نمایشگاه های ما محلی برای تبادل اطلاعات و نمایش خدمات و محصولات و توسعه ی کسب و کار نیستند و جایی در 4P معروف بازاریابی ندارند.

این روزها نمایشگاه های ما تنها محملی برای پول درآوردن شده اند و بس ..... همین

سفری از جنسی دیگر

khabat — Sun, 18 Jul 2010 08:23:18 GMT

اواخر اردیبهشت ماه امسال با دوستان هشتادی سفری دیگر داشتیم به شمال آذربایجان غربی. سفری که از جوانب متعدد خاص و ویزه بود. و اگر چند نفر از دوستان دیگه با ما بودند قاطعا می شد به بهترین سفر هشتادی تعبیرش کرد. اینجا نمی خوام سفرنامه بنویسم و فقط مهمترین نکات این سفر رو از دید خودم بیان می کنم.

برای من که اصالت کردستانی دارم دیدن بسیار از مناظری که برای بعضی بکر و زیبا می رسه لزوما زیبا نیست چون بسیاری از این مناظر رو در کردستان داریم اما دو قسمت از این سفر برای من هم تازگی داشت یکی مسیر شهر خوی به چالدران و دیگر مسیر جاده ساحلی رود ارس از سد ارس تا سنت استپانوس. به واقع این دو نقطه از لحاظ زیبایی و بکری استثنایی بودند متاسفانه تعداد زیادی از دوستان مسیر اولی رو خواب بودند و از دیدن اون محروم ولی چندنفری که بیدار بودند حتما بر این قضیه صحه خواهند گذاشت.
هرچه که سفرها جلوتر میره یکسری ویژگی های بچه ها بهتر میشه صبر وتحمل، نظم پذیری،برنامه محوری و خوش حسابی این سفر از این لحاظ ها نمونه بود.
در هر سفری ما یک بخش سورپرایزی داریم یعنی چیزی که تو برنامه نیست ولی اتفاق میوفته و به همه خوش میگذره دشت شقایق در حوزه استحفاظی سلماس رو می توان سورپرایز سفر دونست که خیلی بچه ها رو ذوق زده کرد طوری که یکی از اونها از شدت ذوق زدگی گوشی خودش رو گم کرد.(و البته در برگشت از تهران یه حلال زاده ای پیدا کرد و تحویل داد)
یک روزی رو هم که در ارومیه داشتیم عالی بود مزاحم آمیزجوادآقا و بیت محترم شدیم بطوری که کلیه امور جاری بیت ایشان (اعم از پرداخت شهریه طلاب، پاسخ به استفتا، درس خوارج فقه و ....)متوقف و به پذیرایی از مقلدین اعزامی از تهران گذشت.ظهر و دوچرخه سواری در ساحل زیبای دریاچه ارومیه در مجتمع توریستی باری و شام در روستای ییلاقی بند کلهم خوب بود.
حس غریب اما زیبایی در قره کلیسا داشتم نمی دانم غربت اونجا معماری خاص و قرون وسطایی یا هوای بارانی اونجا کدامیک این حس رو تشکیل دادند اما همه و همه باعث شد من از قره کلیسا خاطره ای جالب داشته باشم.
بعضی از شهرها خود شهر هم حتی با بافت خاصش می تواند دیدنی باشد شهر ماکو با شکل جالبش که بین دو تا صخره قرار گرفته بود همچین حسی داشت خیلی باصفا بود.
راننده این بار آقای نظری بودند و قاطبه بچه ها از رفتار و رانندگیش راضی بودند جا داشت که این بخش نیز به عنوان یکی از نقاط خاص این سفر بیان شود.

پ ن: یک بار که با یکی از دوستان هم مباحثه شده بودیم به یکی از نکات ظریف اما واضح از جمعمون رسیدیم این جمع ما متشکل از بچه هایی با عقاید، قومیت ها و تفکرات و ملاحظات مختلف است یکی شدیدا مذهبی،یکی کم تر یکی کرد،یکی ترک، یکی فارس و... خلاصه این جمع با این همه تفاوت تونسته تا الان با هم باشه چون همه با هم دوست و رفیقند. یعنی دوستی و رفاقت باعث وحدت در عین کثرت شده پس بهتره همه ما و اولین نفر خود من هر کدوم از دوستام رو همونجوری که هست بپذیرم با همه ویژگیها . مشکل اونجاست که ما می خوایم دیگران رو عوض کنیم بدون اونکه رسالتی در این زمینه داشته باشیم اگه بتونیم همچین دیدی داشته باشیم خبات کرد با محمد قمی با پوریا اراکی با حدید یزدی با امید ارومیه ای با علی گنبدی با حسین بوشهری با احسان اردبیلی و کاوه کرجی(از خانوما اسم نبردم چون همه تا هفت پشتشون تهرانیه) می توانند گروه دوستی تشکیل بدند که خیلی ها حسرتشو ببرند. یعنی مهمترین شرط استمرار دوستی و ماندن در این جمع پذیرش دوستان به همون شکلی که هستند هستش و هر کسی نمی تونه این رو بپذیره علی رغم میل باتنی جمع ما از پذیرشش معذوره. اگرچه می دونم جمع ما با این میانگین سواد بالا احتیاجی به این تذکر نداره اما دغدغه خود من اینه که بعضی وقتها یک مسئله رو تا به مشکل تبدیل نشده مطرح کنم تا ان شا الله در آینده پیشگیری بشه.

پ ن۲:دلیل تاخیر در زدن مطلب یکی وفات دکتر ونوس بود که متاسفانه قصد مطلبی مناسب شان ایشان را داشتیم و به دلیل عجله دوستان در زدن مطلب حاصل نشد و دیگری مشغله پایان ترم بود.

به امید سفرهای آتی خصوصا به شهر ریچموند ایالت ویرجینینا آمریکا

در ادامه مطلب می توانید سفرنامه مصور رو ببینید.

گردهمایی پانزدهم

poorya — Thu, 24 Jun 2010 07:22:18 GMT

بالاخره گردهمایی پانزدهم هم با شرکت جمع خوبی از دوستان هشتادی برگزار شد.

ویژگی اصلی این گردهمایی حضور کاوه و خانم راحیل شمس بود که احتمالا از این به بعد در خدمتشان نخواهیم بود، و همچنین آقای اسدی برای اولین بار بود که در جمع ما شرکت می کرد که امیدواریم بعد از این بیشتر در خدمتشون باشیم.

طبق معمول همه گردهمایی ها اکثر دوستان حضور منضبطی داشتند. البته برخی از اونها هم که پرونده خوبی در انضباط ندارند بر قطر پرونده بی انضباطیشان افزودند(یعنی اعلام کردند می آیند و نیامدند).

به امید سه رقمی شدن گردهمایی ها

پ ن۱: از حدید بابت گرفتن عکسها و ارسال بموقع اونها ممنونم

پ ن۲: برخی از دوستان در مطالب قبلی وبلاگ گزینه"نظرات پس از تایید نمایش داده می شود" رو فعال کرده اند به این دوستان توصیه می کنم انبوه نظرات تایید نشده را برای احترام به به دوستانشون در ‌پروفایلشون یا تایید یا حذف کنند. یا گزینه "نظرخواهی برای این پست فعال باشد" را انتخاب کنند. با تشکر

موفق باشید

fatemeh — Wed, 09 Jun 2010 13:42:58 GMT

سلام

نمیدونم چرا این خرداد ماه اینقدر دلگیر شده !!!! بعد از کلی وقت که اومدم به بلاگ یه سر زدم دیدم دوباره یکی از بهترین بچه های ۸۰ داره میره "راحیل "را میگم .

دلم خیلی گرفت برای این سرزمین برای این کشور که جوانه هایی که باید اون را سبز کنند در جاهای دیگه سبز میشند و قشنگی به جاهای دیگه میدند.اینقدر دوستای عزیزم از این جا رفتند که دیگه نمیدونم برای کی دلتنگی کنم .......

خیلی سخته که آدم وقتی به خاطره های دانشجویی اش برمیگرده فقط خاطره دوستاشو داشته باشد و همه اونها رانتونه ببینه .همه میدونید که من چه قدر در دوران دانشگاه فعال بودم ولی حالا حسرت میخورم که لحظه خوب با دوستام را از دست دادم کاش از وجودشون بیشتر استفاده میکردم یادم نمیره کلاسهایی را که با راحیل همکلاس بودم او از دست من حرص میخورد از بس من ..... و من از دست سحر ...و اون از دست.....

همکلاسیهای عزیزم دوستای گلم هر جا که هستید شاد باشید و موفق.هر کجا هستید آسمان همه ما یکی است .

پ.ن :میشه لطفا یک موسیقی شاد درخواست کنید.ممنون

گردهمایی هشتادی ها

negar — Tue, 08 Jun 2010 15:39:18 GMT

سلام دوستان

امیدوارم همه خوب باشید

بعد از یک وقفه در برگزاری گردهمایی فصلی، در نظر داریم گردهمایی هشتادی ها را اینبار در تاریخ 27 خرداد ماه برگزار کنیم

مکان گردهمایی متعاقبا به اطلاع شما خواهد رسید

لطفا کسانی که این اطلاعیه را می بینند با سایر دوستان هشتادی هم اطلاع بدهند

لطفا حضورتان را تا دوشنبه هفته آینده از طریق وبلاگ یا ارسال پیامک برای من یا پوریا، اعلام نمائید.

توجه شما را به یک نکته ویژه جلب میکنم: دو تن از دوستان هشتادی بعد از حضور در این گردهمایی به آمریکا و استرالیا پرواز خواهند کرد بنابراین این گردهمایی آخرین فرصت برای اخذ شیرینی از این دوستان است.

به دلیل وقفه طولانی، انتظار حضور پرشور از دوستان هشتادی را داریم

منتظر خبر شما هستیم

پ.ن: آدرس محل گردهمايي: خيابان وليعصر - بالاتر از جام جم - نبش كوچه طاهري - طبقه دوم مركز خريد - رستوران گورمه پيتزا ( جام جم سابق )

ساعت ۲ ظهر منتظر همه دوستان هستيم.

فرار مغزهای هشتادی

asra — Sun, 06 Jun 2010 08:17:18 GMT

یه خبر خوب دیگه به هشتادی ها

هفته پیش که برای کاری رفته بودم دبیرخونه کنفرانس بین المللی برند، سراغ راحیل رو از همکاراش گرفتم، اونا بهم گفتن که دوستمون تونسته نه از یکی که از سه تا دانشگاه های معتبر دنیا بورس بگیره !!

· رتبه 266 University of NEWCASTLE

· رتبه 45 MONASH University

· رتبه 41 University of QUEENSLAND

همه اونایی که مارکتینگ خوندن خوب می دونن که بورس شدن تو این رشته اصلا کار راحتی نیست. اما خوب راحیل هم یه هشتادیه و کمتر از این هم ازش انتظار نمی رفت. مثل اینکه راحیل دانشگاه UQ رو به خاطر اعتباری که داره و تیم خوبی که سوپروایزری دوستمون رو اونجا به عهده گرفتن انتخاب کرده. از اونجایی که اول تیر پرواز داره به Brisbane استرالیا، این گردهمایی آخریه که اینجاست و می بینیدش( و می تونید ازش شیرینی بگیرید).

راحیل جون برات آرزوی بهترینارو داریم، موفق باشی.

خبر خوش هشتادی

modiran80 — Fri, 21 May 2010 22:42:18 GMT

قبلا گفته بودم که قرار است در راستای تلاش های دولت کریمه برای خوشحال کردن عموم مردم عزیز و مدیران شهید پرور هشتادی به زودی یک خبر خوش هشتادی را به اطلاع دوستان برسانم و تبریکش را پیش پیش گفته بودم.

پس بدینوسیله بورسیه دکترای جناب دکتر مهاجری عزیز از آمریکای جهان خوار را خدمت ایشان، خانواده محترم و تمام دوستان هشتادی تبریک عرض می کنم و از خداوند برای ایشان موفقیت و سعادت و برای خانواده شان صبر جزیل آرزومندم. امید است که ویزای ایشان هم با عنایات ویژه شیطان بزرگ هر چه سریعتر تمیز (Clear) شود بلکه چرخه گردش (و نه فرار!) نخبگان کامل تر شود.

قابل ذکر است که جناب دکتر مهاجری در خدمت یکی از اساتید صاحب نام رشته مان که سال ها سردبیر بهترین ژورنال رشته مان بوده اند خواهند بود و من نمی توانم حسودیم را در این مورد ابراز نکنم. و باز این را هم عرض کنم که نزدیک بود با جناب دکتر همشهری شویم که خدا به خیر گذراند و ایشان را به کشور دوست و همسایه منتقل نمود.

باز هم از صمیم قلب این موفقیت رو به کاوه عزیز تبریک میگم و شرمنده ام که نتونستم شادیم رو مخفی کنم

پی نوشت: بالاخره آمریکای جهان خوار ویزای دکتر را تمیز (clear) فرمودند. دیگه این شیرینی فردا خوردن داره!

فوت

rahil — Mon, 17 May 2010 11:03:48 GMT

دکتر داور ونوس به رحمت خدا رفت.

مراسم تشعییع طبق اخرین اخبار فردا سه شنبه از دانشکده مدیریت خواهد بود.

ساعت رو نمی دونم.

ببخشید که بعد از مدتها با این خبر همه رو ناراحت می کنم.

هفته پیش پیششون بودم :(((

چقدر سخته یاداوری اون همه خاطره

هشتمین جشنواره خیریه پیام امید

negar — Mon, 03 May 2010 19:45:18 GMT

دوستان خوبم سلام

هشتمین جشنواره خیریه پیام امید چارشنبه تا جمعه برگزار خواهد شد

مثل هرسال، در غرفه پیام امید منتظر دیدن شما هستم

زمان : 15 تا 17 اردیبهشت

ساعت: 10 الی 22

مکان: خیابان ولیعصر- پائین تر از چهارراه پارک وی - روبروی سوپر استار - سالن سپید

این فصل دیگری است

www.payamomid.com

من در مونترال 2 (جامعه)

modiran80 — Tue, 27 Apr 2010 15:38:18 GMT

راستش دو به شک بودم که دوستان از چنین مطالبی استقبال کنند یا نه که مطلب قبلی را روی گروه زدم و با نظر دوستان این یکی را روی وبلاگ می گذارم. در این نوشته کوتاه می خواهم خلاصه ای از مولفه های اجتماعی مونترال شامل انواع خدمات اجتماعی از قبیل بهداشت، امنیت، حمل و نقل عمومی و خدمات رفاهی و مسائلی از این دست را توصیف کنم. باز بر این تاکید می کنم که شاید این مولفه ها حتی به کل کانادا هم قابل تعمیم نباشند چرا که مونترال دومین شهر بزرگ کاناداست و طبیعتا برخی هنجارها و ناهنجاری های خاص خود را دارد که در جاهای دیگر ممکن است نباشد. پس خوشحال می شوم اگر سایر دوستانی که تجربه زندگی در جاهایی غیر از ایران را دارند نیز از تجربیاتشان بگویند.

1- مثل خیلی جوامع دیگر جامعه آرامی است، حداقل نکته ای است در جامعه که بخواهد ذهن کسی را مشغول کند و در نتیجه ذهن مشغولی های مردم به زندگی روزمره شان خلاصه می شود. سیاست آنقدر کمرنگ است که باورتان نمی شود. نشان به این نشان که در تلویزیون برای دیدن اخبارشان در قسمت های دیگر و بین سریال ها تبلیغ پخش می کنند و بدتر از آن اینکه اینجا بازار روزنامه تقریبا تعطیل است. کلا دو روزنامه من بیشتر نمی شناسم که آنها را هم مجانی سر راهت پخش می کنند و هیچ کس هم نمی گیرد. تازه همان ها هم بیشتر از سیاست از اقتصاد و خبرهای اجتماعی نوشته اند.

2- امنیت بالایی حاکم است، بدین معنا که جرم و جنایت کم است. این موضوع را اینجا خیلی بیشتر حس می کنی وقتی خانم باشی. به نظر من امنیتش البته نه به دلیل پلیس که بیشتر ریشه در توسعه یافتگی اقتصادی و فرهنگی دارد، یعنی کلا زمینه جرم و جنایت اینجا کم است. اتفاقا در چند مورد پلیس اینجا را دیده ام که اصلا خوب عمل نمی کند و چه بسا پلیس ایران بخاطر درگیری بیشتری که با جرم و جنایت دارد قوی تر از اینجا عمل می کند. البته این امنیت صد در صد نیست و مثلا اینکه صبح که از خانه بیرون میزنی تعجب نمی کنی اگر ببینی شیشه ماشینی که شب کنار خیابان پارک شده بوده شکسته اند و چیزی از داخل ماشین برداشته اند. یا اگر دوچرخه داری که البته اینجا وسیله حمل و نقل رایجی است حتما باید خوب قفلش کنی و حتی اگر کورسی باشد و چرخ جلو را قفل نکرده باشی نباید تعجب کنی اگر صبح دیدی چرخ جلویش را برده اند یا حتی زین دوچرخه را.

3- خدمات بهداشتی تا حدود زیادی رایگان است و بیمه ها بسیاری از بیماری ها و حتی عمل جراحی را پوشش می دهند و نباید پولی بابتش بپردازی و البته از کیفیت بالایی هم برخوردار است. بدترین قسمتش این است که صف انتظار خدمات بهداشتی وحشتناک است مگر اینکه اورژانس خاصی داشته باشی. برای یک ام.آر.آی که در ایران مثل عکس انداختن معمولی راحت و ارزان است اینجا باید یا 6 ماه در صف باشید و یا فکر کنم حدود 600 دلار برای آزادش بپردازید. یکی از دوستانم به همین دلیل پایش را بدون این عکس عمل کرد. اگر سرما خورده باشید یا دلتان درد گرفت و از این بیماری هایی که ما در ایران هر روز برایشان دکتر می رویم، اینجا دکتر نروید سنگین ترید چون هیچ کاری نمی کند و حتی یک چرک خشک کن هم نمی دهد و باید صبر کنی تا خوب شود. بیماری ات جدی تر هم که باشد یک آزمایش برایت می نویسد و تا نتیجه اش بیاید باید صبر کنی و اگر درد داری تحمل کنی. خدا نکند بیماری ناگهانی بگیری که بخواهی بدون وقت قبلی دکتر بروی، فکر کنم میانگین زمان انتظار در بهترین حالت هم بالای 3 ساعت است، 6، 7 ساعت بسیار شنیده ام. یکی از دوستان کسی را دیده بود که چاقو در دستش بود و برای دکتر ساعت ها در صف ایستاده بود. از طرف دیگر هم کیفیت خدمات بالاست و مثلا دوست من که تاندون پایش را عمل کرده بود از همان روز عمل می توانست راه برود. خلاصه آنکه اگر اینجا کار اورژانس با دکتر نداشته باشی خدماتش خوب است اما خدا روزی که کار اورژانس داشته باشی نیاورد.

4- حمل و نقل عمومی مترو است و اتوبوس و تقریبا با آن همه جا میشود رفت. مثل اغلب کشورها گران است (به نسبت ایران) اما خدماتش خوب است. یک بلیط تک سفره که با آن می توانی کل سفرت را بروی (حتی با مترو و اتوبوس عوض کردن) می شود 2.75 دلار و بلیط ماهانه 70 دلار (البته برای دانشجویان و دانش آموزان زیر 25 سال حدود 25 دلار است). علاوه بر مترو اتوبوس ها هم زمان بندی دارند و چون ترافیک ندارند این زمان ها قابل اعتماد است. در 80% مواقع جا برای نشستن در مترو و اتوبوس هست و خیلی شلوغ نیست و طبیعتا این به دلیل جمعیت متناسب شهر هاست. از ساعت 8و یا 9 شب که می گذرد فاصله آمدن اتوبوس معمولا تا نیم ساعت هم میرسد. در کل قیمت و خدماتی که می دهند تناسب معقولی با هم دارند.

5- طبیعی است که هزینه همه این خدمات اجتماعی و درمانی و امثالهم را مردم با مالیاتی که می پردازند می دهند. مالیات واقعا بالاست و هرچه درآمدت بالاتر می رود به شدت افزایش می یابد و این روش به طرز جالبی فاصله طبقاتی را کم کرده. پول دار شدن بسیار مشکل است و در عین حال حداقل های رفاه خیلی بالا. موقع خرید هر کالایی 13% مالیات به آن اضافه می شود و موقع گرفتن حقوقت هم بسته به حقوقت درصدی مالیات می دهی. اینجا حقوق و درآمد را سالیانه حساب می کنند، اگر سالی کمتر از 25 هزار دلار بگیری زیر خط فقر محسوب می شوی و دولت انتهای سال قسمت اعظمی از مالیاتی که داده ای را برمی گرداند و حتی برخی هزینه های حمل و نقل عمومی و نگهداری بچه یا شهریه دانشگاه و امثالهم را تا درصدی (نه بطور کامل) را به تو بازپرداخت می کند. از طرف دیگر هم اگر بالای 120 هزار دلار درآمد داشته باشی چیزی حدود نیمی از آن بایت مالیات کسر می شود. سرجمع که حساب می کنی تفاوت چندانی بین فقیر و غنی نیست.

دیگر نمی دانم چه چیزی از قلم افتاده باشد، فقط سعی کردم در چند پاراگراف دیدی کلی از شرایط اجتماعی جایی مثل مونترال به دست دهم که نقاط مثبت و منفی آن را بپوشاند.

مخلص همه دوستان